noscript image for google
<p>Σελίδα υπο κατασκευή...</p>
Previous Next
ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗ / ΥΔΡΟΜΟΝΩΣΗ

ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗ / ΥΔΡΟΜΟΝΩΣΗ
ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗ

ΕΓΓΛΕΖΟΠΟΥΛΟΣ | ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
ΣΑΛΑΜΙΝΑ

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Θερμομόνωσης:

 

Η θερμομόνωση σε ταράτσες και δώματα είναι ένας από τους κύριους παράγοντες εξοικονόμησης ενέργειας σε μια κατασκευή. Οι θερμικές απώλειες σε μια κοινή συμβατική κατασκευή χωρίς θερμομόνωση ή ελλιπώς θερμομονωμένο δώμα μπορούν να φτάσουν και το 48% για του χώρους του τελευταίου ορόφου (μελέτη Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας). Συνεπώς στην χώρα μας που περιλαμβάνεται πλέον γεωγραφικά σε περιοχή με ακραίες κλιματολογικές αλλαγές καθιστούν αναγκαία την θερμομόνωση της ταράτσας ενός κτηρίου, σε συνάρτηση μάλιστα, με την ανοδική πορεία της τιμής του πετρελαίου και της ηλεκτρικής ενέργειας, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για σωστή θερμομόνωση της ταράτσας.

Η θερμομόνωση στις ταράτσες κατηγοριοποιείται σε 2 μεγάλες ομάδες. Την Συμβατική Θερμομόνωση και την Ανεστραμμένη Θερμομόνωση.Συμβατική θερμομόνωση ονομάζουμε την θερμομόνωση στην οποία η στρώση θερμομόνωσης βρίσκεται κάτω από την στεγανωτική στρώση. Η συμβατική θερμομόνωση (που ονομάζεται και θερμή στέγη) υλοποιείται σε οριζόντια και με μικρή κλίση δώματα. Μια τυπική διαστρωμάτωση της Συμβατικής θερμομόνωσης είναι:

  1. Το φράγμα υδρατμών (εφαρμόζεται κατά περίπτωση)
  2. Η στρώση θερμομόνωσης
  3. Το υλικό ρήσεων
  4. Η στεγανωτική στρώση
  5. Η επιφάνεια βάδισης

Σε γενικές γραμμές αυτό που θα χαρακτήριζε μια θερμομόνωση σαν συμβατική είναι η παρατήρηση ότι στην συμβατική θερμομόνωση στεγανοποιούμε την θερμομόνωση. Μέσα από την παρατήρηση αυτή απορρέουν και τα πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα μιας συμβατικής θερμομόνωσης.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ Θερμομόνωσης:
Η συμβατική μόνωση αποτελεί την πλέον συνήθη στη χώρα μας με χαρακτηριστικό στοιχείο το ενιαίο και συμπαγές των διαφόρων στρωμάτων που την αποτελούν λόγω του γεγονότος ότι η στεγάνωση βρίσκεται πάνω από την θερμομόνωση, αποτρέπουμε την ροή νερού στην θερμομονωτική στρώση. Αυτό βοηθάει την θερμομόνωση να μεγιστοποιήσει την απόδοσή της, ενώ παράλληλα επιτρέπει για την θερμομόνωση και χρήση υλικών που είναι λιγότερο ανθεκτικά στην παρουσία υγρασίας όπως είναι η διογκωμένη πολυστερίνη. Συνήθως τα δώματα που μονώνονται με την συμβατική μέθοδο παρέχουν και την ευχέρεια βατότητας αυτών.

 

 

 

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ Συμβατικής Θερμομόνωσης:
Η συμβατική μόνωση εφαρμόζεται μόνο σε επίπεδα η μικρής κλίσης δώματα. Τα στρώματα που την απαρτίζουν θα πρέπει να εξασφαλίζουν την εξισορρόπηση των θερμικών τάσεων που αναπτύσσονται λόγω των διαφορετικών συντελεστών διαστολής των υλικών των διαστρωματώσεων, αφού τα περισσότερα από αυτά είναι εκτεθειμένα στις θερμικές μεταβολές. Η έκθεση της στεγανωτικής στρώσης στις θερμικές μεταβολές και θερμικά σοκ οδηγούν σε ταχύτερη γήρανση της.

 

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗΣ:
Σειρά εργασιών για επιτυχημένη θερμομόνωση:
Προετοιμασία της επιφάνειας για Θερμομόνωση: Η επιφάνεια θα πρέπει να είναι καθαρή. Πριν την εφαρμογή θα πρέπει να έχει γίνει προνόηση για την τοποθέτηση βάσεων για ηλιακούς θερμοσίφωνες, κλιματιστικά μηχανήματα, στηριγμάτων πέργκολας ή άλλου είδους μηχανολογικού εξοπλισμού.

 

Δημιουργία φράγματος υδρατμών: Το φράγμα υδρατμών δημιουργείται για να σταματήσει την διάχυση των υδρατμών από το εσωτερικό των χώρων του κάτω ορόφου προς την στρώση θερμομονωσης ώστε να αποτραπεί ο σχηματισμός υγρασίας εσωτερικής συμπύκνωσης. Σε περίπτωση που οι υδρατμοί φτάσουν στην θερμομονωτική στρώση και υγροποιηθούν μπορεί να απορροφηθούν από το θερμομονωτικό υλικό εάν αυτό δεν είναι κλειστής κυψελωτής δομής (εξηλασμένη πολυστερίνη DOW, Fibran, Tiktas, κ.α.) με αποτέλεσμα να χάσει την θερμομονωτική του ικανότητα Το φράγμα υδρατμών διαφοροποιείται ανάλογα την υγρομετρία των χώρων κάτωθεν του δώματος. Συνήθως οι κοινές κατασκευές κατατάσσονται στους χώρους με χαμηλή ή μέση υγρομετρία ≤ 5,0 γρ/m3 και δε χρειάζονται φράγμα υδρατμών. Για χώρους έντονης υγρομετρίας 5,07,5 γρ/m3 απαιτείται φράγμα υδρατμών που έχει την μορφή επικολλημένου ασφαλτοπάνου με επικάλυψη φύλλο αλουμινίου.

Τοποθέτηση θερμομονωτικής στρώσης: Η θερμομονωτική στρώση τοποθετείται για να προφυλάσσει τόσο τη φέρουσα πλάκα όσο και τους εσωτερικούς χώρους από τις μεγάλες θερμοκρασιακές διακυμάνσεις του περιβάλλοντος. Στη συμβατική μόνωση έχουν εφαρμογή όλα τα θερμομονωτικά υλικά αρκεί να παρουσιάζουν αντοχές σε συμπίεση. Έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί διογκωμένη ή εξηλασμένη πολυστερίνη, σκληρές πλάκες υαλοβάμβακα, ξυλόμαλο, κ.α. Το πάχος και το υλικό τους επιλέγεται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του έργου. Οι πλάκες της πολυστερίνης τοποθετούνται ελεύθερες στη πλάκα του δώματος εκτός από την περίπτωση που έχει κλιση άνω του 40% οπότε γίνεται σημειακή στερέωση των θερμομονωτικών πλακών.

Διάστρωση ελαφρομπετόν: Πριν την διάστρωση ελέγχονται οι υπάρχουσες κλίσεις της κατασκευής. Στην συνέχεια τοποθετούνται οδηγοί από νήμα που ορίζουν τις κλίσεις που θα δημιουργηθούν με το ελαφρομπετόν. Η ελάχιστη κλιση που ζητείται είναι 0,7-1% για περιοχές της Α κλιματολογικής ζώνης, 1-1,5% για της Β ζώνης και 1,5-2% για της Γ και Δ ζώνης. Αν έχουν επιλεγεί γα την θερμομόνωση πλάκες ξυλόμαλου ή υαλοβάμβακα ή μικρής πυκνότητας διογκωμένη πολυστερίνη, τα υλικά αυτά έχουν μεγάλη ευπάθια στην υγρασία και για να προστατευτούν από το νερό που περιέχεται στο ελαφρομπετόν στρώνεται φύλλο πολυαιθυλενίου (nylon).

Αποξήλωση σοβά: Μετά το στέγνωμα του αφρομπετόν γίνεται περιμετρική αποξήλωση του σοβά σε ύψος 15cm για τον εγκιβωτισμό των κάθετων απολήξεων της στεγανωτικής στρώσης. Αυτή η εργασία κρίνεται ως σημαντική αφού η επικόλληση της μεμβράνης γίνεται στο σταθερό στηθαίο και όχι στο σοβά που μελλοντικά μπορεί να παρουσιάσει αποσαθρώσεις

Τοπικές επισκευές: Προετοιμασία της επιφάνειας με τοπικές επιδιορθώσεις και επισκευές με επισκευαστικό υλικό μη συρρικνωμένο κατά την πήξη του, στα σημεία όπου υπάρχει σαθρό υπόστρωμα, καθώς στα σημεία σύνδεσης των υδρορροών με την κυρίως ταράτσα ή τον φέροντα οργανισμό αν αυτό κρίνεται απαραίτητο.

Στεγάνωση: Για τη στεγάνωση των συμβατικών δωμάτων συνίσταται η χρήση ασφαλτικών μεμβρανών (ελαστομερή, πλαστομερή, κτλ). Η στεγάνωση ξεκινάει με επάλειψη της επιφάνειας όπου θα επικολληθεί η μεμβράνη με ασφαλτικό βερνίκι (αστάρωμα). Η στεγάνωση μπορεί να γίνει και με την επικόλληση 2 στρώσεων μεμβράνης. Η πρώτη στρώση επικολλάται σημειακά επί του υποστρώματος, ώστε να επιτρέπει τις μικρομετακινήσεις λόγω συστολοδιαστολών και την εκτόνωση των πιέσεων των υδρατμών από διάχυση. Αντίθετα η δεύτερη στρώση επικολλάται ολικά επί της πρώτης και τοποθετείται παράλληλα προς την πρώτη και μετατοπισμένη κατά το ήμισυ του πλάτους της. Το κάθε φύλλο ασφαλτικής μεμβράνης επικολλείται με φλόγιστρο. Η μεμβράνη θα σηκωθεί τουλάχιστον 15cm. σε ύψος περιμετρικά δημιουργώντας μια απόλυτα στεγανή λεκάνη. Ακολουθεί ενίσχυση της στεγανοποίησης με πρόσθετα κομμάτια μεμβράνης, σε όλα τα ευπαθή σημεία (γωνίες, εξαερισμούς, κεραίες κ.τ.λ.) Τελική κάλυψη όλων των συνδέσεων της μεμβράνης με τα μεταλλικά στοιχεία, με ειδική ελαστομερή μαστίχη ασφαλτικής βάσεως.

Εξασφάλιση βατότητας δωματος: Εάν το δώμα δεν είναι βατό αλλά απλώς επισκέψιμο, τότε η διαστρωμάτωση μπορεί να τερματίσει στην στεγανωτική στρώση, η οποία έχει επικάλυψη ορυκτής ψηφίδας για την αντηλιακή προστασία της μεμβράνης. Εάν όμως το δώμα πρέπει να είναι βατό, τότε επί της στεγανωτικής στρώσης τοποθετείται γεωύφασμα ή έχει γίνει πρόβλεψη και έχει επικολληθεί μεμβράνη με επικάλυψη φύλλο πολυαιθυλενίου ώστε η στεγανωτική στρώση μα μην τραυματιστεί από την εμφάνιση τάσεων ερπισμού μεταξύ στεγάνωσης-επιφάνειας βάδισης. Στη συνέχεια η στεγάνωση καλύπτεται με σταμπωτές πλάκες πεζοδρομίου, κεραμικά πλακίδια με τσιμεντοκονία, βιομηχανικό δάπεδο, κτλ.

ΠΕΔΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗΣ:
Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω η συμβατική μόνωση είναι η πιο δημοφιλής μέθοδος θερμομόνωσης – στεγάνωσης των κοινών εμπορικών κατασκευών πού διαθέτουν σχεδόν όλα επίπεδα δώματα ή μικρής κλίσης.

ΑΝΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΘΕΡΜΟΜΟΝΩΣΗ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
Η ανεστραμμένη μόνωση αποτελεί πρόσφατη εξέλιξη στον τομέα των μονώσεων. Και εδώ οι επάλληλες στρώσεις συγκροτούν ενιαία κατασκευή. Η διαφορά από τα συμβατικά δώματα είναι ότι η θερμομονωτική στρώση τοποθετείται πάνω από τη στεγανωτική και κατά κάποιο τρόπο την προστατεύει. Εξυπακούεται ότι για τη θερμομόνωση χρησιμοποιούνται υλικά που δεν επηρεάζονται από την υγρασία, όπως είναι η πλάκες εξηλασμένης πολυστερίνης. Μια τυπική διαστρωμάτωση της ανεστραμμένης θερμομόνωσης είναι:

  • Το φράγμα υδρατμών (εφαρμόζεται κατά περίπτωση)
  • Το υλικό ρήσεων
  • Η στεγανωτική στρώση
  • Η θερμομονωτική στρώση
  • Η επιφάνεια βάδισης ή το έρμα.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ:

Η ανεστραμμένη έχει ως βασικό πλεονέκτημα ότι προστατεύει από της θερμοκρασιακές μεταβολές όλες τις διαστρωματώσεις κάτω από αυτή. Έτσι η στεγανωτική μεμβράνη δεν καταπονείται από θερμικά σοκ και αυξάνει την διάρκεια ζωή της, ενώ παράλληλα και στις υπόλοιπες διαστρωματώσεις δεν αναπτύσσονται καταπονήσεις από θερμικές συστολοδιαστολές. Ως μέθοδος η ανεστραμμένη έχει πιο γρήγορους χρόνους παράδοσης από την συμβατική, ειδικά εάν η στεγάνωση γίνει με μεμβράνες όπως PVC, FPO, EPDM. Εφαρμόζεται και σε μέσης κλίσης δώματα. Αποτελεί μονόδρομος για τη βελτίωση της θερμομόνωσης σε υπάρχοντα στεγανοποιημένα δώματα.

 

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ:

Η ανεστραμμένη μόνωση εφαρμόζεται μόνο με θερμομονωτά υλικά ανθεκτικά στο νερό. Υπάρχει δυσκολία επισκευής σε περίπτωση αστοχίας της στεγάνωσης. Απαιτεί ιδιαιτερότητες στην κατασκευή βατών επιφανειών. Η θερμομονωτική στρώση έχει μειωμένη απόδοση σε σύγκριση με τη αντίστοιχη της συμβατικής εξαιτίας θερμογεφυρών που αναπτύσσονται από το νερό που εισρέει στην θερμομονωτική στρώση.

 

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ:
Σειρά εργασιών:
Προετοιμασία της επιφάνειας: Η επιφάνεια θα πρέπει να είναι καθαρή. Πριν την εφαρμογή θα πρέπει να έχει γίνει προνόηση για την τοποθέτηση βάσεων για ηλιακούς θερμοσίφωνες, κλιματιστικά μηχανήματα, στηριγμάτων πέργκολας ή άλλου είδους μηνολογικού εξοπλισμού.

Δημιουργία φράγματος υδρατμών:. Το φράγμα υδρατμών δημιουργείται για να σταματήσει την διάχυση των υδρατμών από το εσωτερικό των χώρων του κάτω ορόφου προς την θερμομονωτική στρώση ώστε να αποτραπεί ο σχηματισμός υγρασίας εσωτερικής συμπύκνωσης. Στην περίπτωση της ανεστραμμένης μόνωσης το φράγμα υδρατμών κρίνεται και περιττό αφού τον ρόλο του μπορεί να παίξει η στεγανωτική στρώση που ακολουθεί αργότερα.

Διάστρωση ελαφρομπετόν: Πριν την διάστρωση ελέγχονται οι υπάρχουσες κλίσεις της κατασκευής. Στην συνέχεια τοποθετούνται οδηγοί από νήμα που ορίζουν τις κλίσεις που θα δημιουργηθούν με το ελαφρομπετόν. Η ελάχιστη κλίση που ζητείται είναι 0,7-1% για περιοχές της Α κλιματολογικής ζώνης, 1-1,5% για της Β ζώνης και 1,5-2% για της Γ και Δ ζώνης.

Αποξήλωση σοβά: Μετά το στέγνωμα του αφρομπετόν γίνεται περιμετρική αποξήλωση του σοβά σε ύψος 15cm για τον εγκιβωτισμό των κάθετων απολήξεων της στεγανωτικής στρώσης. Αυτή η εργασία κρίνεται ως σημαντική αφού η επικόλληση της μεμβράνης γίνεται στο σταθερό στηθαίο και όχι στο σοβά που μελλοντικά μπορεί να παρουσιάσει αποσαθρώσεις

Τοπικές επισκευές: Προετοιμασία της επιφάνειας με τοπικές επιδιορθώσεις και επισκευές με επισκευαστικό υλικό μη συρρικνούμενο κατά την πήξη του, στα σημεία όπου υπάρχει σαθρό υπόστρωμα, καθώς στα σημεία σύνδεσης των υδρορροών με την κυρίως ταράτσα ή τον φέροντα οργανισμό αν αυτό κρίνεται απαραίτητο.

Στεγάνωση: Για τη στεγάνωση των συμβατικών δωμάτων συνίσταται η χρήση ασφαλτικών μεμβρανών (ελαστομερή, πλαστομερή, κτλ). Η στεγάνωση ξεκιναέι με επάλειψη της επιφάνειας όπου θα επικολληθεί η μεμβράνη με ασφαλτικό βερνίκι (αστάρωμα). Η στεγάνωση μπορεί να γίνει και με την επικόλληση 2 στρώσεων μεμβράνης. Η πρώτη στρώση επικολλάται σημειακά επί του υποστρώματος, ώστε να επιτρέπει τις μικρομετακινήσεις λόγω συστολοδιαστολών και την εκτόνωση των πιέσεων των υδρατμών από διάχυση. Αντίθετα η δεύτερη στρώση επικολλάται ολικά επί της πρώτης και τοποθετείται παράλληλα προς την πρώτη και μετατοπισμένη κατά το ήμισυ του πλάτους της. Το κάθε φύλλο ασφαλτικής μεμβράνης επικολλείται με φλόγιστρο. Η μεμβράνη θα σηκωθεί τουλάχιστον 15cm. σε ύψος περιμετρικά δημιουργώντας μια απόλυτα στεγανή λεκάνη. Ακολουθεί ενίσχυση της στεγανοποίησης με πρόσθετα κομμάτια μεμβράνης, σε όλα τα ευπαθή σημεία (γωνίες, εξαερισμούς, κεραίες κ.τ.λ) Τελική κάλυψη όλων των συνδέσεων της μεμβράνης με τα μεταλλικά στοιχεία, με ειδική ελαστομερή μαστίχη ασφαλτικής βάσεως.

Διαχωριστική στρώση:Στην ανεστραμμένη μέθοδο έχουμε την περίπτωση επαφής των στεγανωτικών στρώσεων με τις θερμομονωτικές πλάκες από εξηλασμένη πολυστερίνη. Στην περίπτωση αυτή εμφανίζεται το φαινόμενο της μετανάστευσης των πλαστικοποιειτών από τη μάζα της μεμβράνης προς την πολυστερίνη με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται οι ελαστομερείς ιδιότητες της μεμβράνης. Για αυτό επιστρώνεται φύλλο πολυαιθυλενίου ή γεωύφασμα ως διαχωριστική στρώση.

Τοποθέτηση θερμομονωτικής στρώσης: Στην ανεστραμμένη μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο εξηλασμένη πολυστερίνη. Οι πλάκες της πολυστερίνης τοποθετούνται ελεύθερες στη πλάκα του δώματος εκτός από την περίπτωση που έχει κλίση άνω του 40% οπότε γίνεται σημειακή στερέωση των θερμομονωτικών πλακών.

2η Διαχωριστική στρώση:Επιστρώνεται φύλλο πολυαιθυλενίου ή γεωύφασμα ως διαχωριστική στρώση μεταξύ θερμομονωτικής στρώσης και επιφάνειας προστασίας

Εξασφάλιση βατότητας δωματος: Εάν το δώμα δεν είναι βατό αλλά απλώς επισκέψιμο, τότε η προστατευτική στρώση μπορεί να είναι χαλίκι με μέσο πάχος 5-10cm. H τοποθέτηση του γίνεται για να προστατευτούν οι πλάκες της θερμομόνωσης στην υφαρπαγή από τον αέρα, από την υπεριώδη ακτινοβολία του ήλιου, αλλά και από την ανύψωση τους λόγω ωερών της βροχής.

ΠΕΔΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ:
Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω η ανεστραμμένη μόνωση είναι μονόδρομος σε περίπτωση θερμομόνωσης έως ήδη στεγανοποιημένου δώματος. Έχει συντομότερους χρόνους εφαρμογής και κρίνεται ιδανική σε κτήρια επαγγελματικής ή βιομηχανικής χρήσης. Τέλος εφαρμόζεται σε κτήρια και με μέσης κλίσης δώματα.